Loutys verhaal

Op maandag, 16 april overleed Louty, een vrolijke, blije, brutale Yorkshire Terrier, aan nierfalen veroorzaakt door een levershunt.

Lees hier haar bijzondere verhaal, opgeschreven voor Vrienden Diergeneeskunde door haar baasje Marijke Jansen.

"Het was in juli 2009 toen wij onze Louty, een Yorkshire Terrier, in een asiel in Overijssel vonden. Enkele weken eerder werd ze in een bos gevonden, vastgebonden aan een boom. Ze was in een verschrikkelijke conditie, broodmager, haar gewicht was 1350gr, zat onder de vlooien en de teken, had oormijt en verschillende soorten wormen. Haar vacht zat vol met klitten en was gedeeltelijk vervilt. Haar ogen waren al helemaal dof en ze viel gewoon om. Ik denk ook dat dit mensen weerhield om haar daar uit te halen. Maar ik dacht, als ik het niet doe, doet niemand het.

Dus Louty had een nieuw thuis gevonden.

We zijn toen meteen doorgereden naar de dierenarts. Hier werd Louty gelijk op antibiotica kuur gezet, ontwormingskuur en een middel tegen oormijt. Het ging iets beter maar ze dronk heel erg veel en plaste elk half uur een paar druppels. We hebben verschillende dierenartsen geraadpleegd en allemaal zeiden ze dat ze Kerst 2009 niet zou halen, om hopeloos van te worden.

Uiteindelijk, na een paar maanden, zijn wij op aanraden van mijn eigen dierenarts naar de faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit Utrecht gegaan. Daar werd eindelijk de oorzaak gevonden. Louty had een levershunt die niet operabel was.

Ik kreeg een blikje speciaal voer mee. Dat was het enige wat ze mocht hebben, absoluut niets anders, alleen een klein stukje beschuit als een koekje. Weer thuis, heb ik meteen dat voer besteld en binnen een paar dagen zag ik Louty opknappen. Van een mager, zielig hoopje zonder enige rust, werd het ineens een blij en super vrolijk hondje met zowaar vlees op haar botten!

Elke week werd ze gewogen en elke weeg was ze weer wat aangekomen. Haar favoriete bezigheden waren overal in de tuin knuffels begraven en mollen en muizen vangen. Ik woon in een buitengebied dus een eldorado voor honden.

Zaterdag 14 april jl werd ze onrustig, wilde niet eten en ze zat niet lekker in haar vel. Dat verergerde zondagavond. Maandag zijn we direct naar de dierenarts gegaan. Louty kreeg eerst een antibiotica kuur en een injectie, maar na 2 1/2 uur was er geen verbetering. Nu werd er een echo gemaakt en bloed afgenomen.

Het resultaat was het slechtste wat ik me kon bedenken. De nieren hadden het begeven en de ammoniak waarde was gestegen tot 481. Er restte mij geen andere keuze dan haar in te laten slapen.

Ik had geluk geholpen te worden door mijn geweldige dierenarts Paul van Aalst, iemand met heel veel gevoel en die, ondanks een volle wachtkamer, alle tijd van de wereld had.

Iemand die zo meeleefde met Louty en met mij.

Loutje wordt door mij en haar maatje Eefje node gemist ☹

En wat ben ik trots op haar!! Niemand gaf een stuiver voor haar leven in de zomer van 2009 en toch heb ik 9 jaar lang een vrolijk, ondeugend en brutaal hondje mogen hebben.

Maar het leven van een hondje met een levershunt is vaak heel erg zwaar. Daarom steun ik het onderzoek van Frank van Steenbeek. Samen gaan wij levershunts de wereld uit helpen! Help je mee? Steun dan het onderzoek naar levershunts hier."